Afhaalchinees

Bij afhaalchinees I Tsi Pi Tsi kennen ze geen luikje, daar is de keuken open. Je kunt zien hoe de   bami goreng wordt bereidt, hoe de babi pangang verwarmd wordt en hoe de loempia in de olie wordt gebakken.

Nee, I Tsi Pi Tsi kent geen luikje. Je ziet daar gewoon de bamislierten en de prei uit de wok spatten en teruggestopt worden door de kok van dienst.

Ik vertrouw afhaalchinezen met een luikje niet.

Zapolski

Vandaag besloot ik om naar de nieuwe Poolse Zapolski supermarkt te gaan, in de Trouwlaan, waar eens een Action zat en eerder deze maand geopend. Ik maakte met een kettingslot mijn fiets aan een beugel vast en liep op de winkel af. De deuren openden zich voor mij.

Ik keek: onbemande kassa’s.

Op mijn gemak liep ik door de winkel, keek soms op een etiket en koos uiteindelijk wat ik zelf min of meer wilde kopen: een fles Żywiec Zdrój (voor morgen op het werk) en een flesje Dębowe voor vanavond. Ik liep naar de kassa’s.

Nog steeds waren de kassa’s onbemand, dus ik wacht. Bij het brood, want dat is vlakbij de kassa’s. Ik hoor een broodsnijmachine en even later komt er een jongedame vanachter de broodafdeling vandaan.

Ze wijst me de kassa, neemt achter de kassa plaats en ze bliept de fles Żywiec Zdrój en de Dębowe. Ik reken af.

Omdat ik een foto wilde maken (leuk voor op Twitter) vroeg ik de caissière of ik in de winkel een foto mocht maken. Dat moest ze even aan de bedrijfsleider vragen. Die moest het vervolgens weer aan het hoofdkantoor vragen. Na een klein kwartiertje wachten, kreeg ik te horen dat een foto maken mocht.

Ik blij, ik houd nu al van deze winkel.

Międzyrzecz

Terwijl we op het terras van de supportershonk van MKS Orzeł Międzyrzecz met de mensen in gesprek raakten, begon ik over disco polo.

“O, no disco polo! Never say that you like disco polo!” riep Matias.

Daarna zongen Matias en ik:

“Ja uwielbiam ją

Ona tu jest

I tańczy dla mnie…”

Międzyrzecz

Ergens in 2015 ontdekte ik via Google Maps het plaatsje Międzyrzecz, een stadje met een naam die er voor mij uitzag als poëzie. Ik wilde er naar toe.

Dus vlogen mijn beste vriend en ik op maandag 9 mei 2016 vanaf Eindhoven naar Poznań. Het was mijn eerste keer vliegen, dus ik was doodzenuwachtig. Tijdens het stijgen en dalen ook een beetje in paniek, omdat ik iets voelde wat ik niet kende. Nadat het vliegtuig geland was en wij konden uitstappen, zei ik tegen de crew: dziękuje en het mannelijk crewlid zei beleefd prosze terug.

Poznań was voor ons slechts een plaats om te overnachten, de volgende dag zouden we doorreizen naar Międzyrzecz. We hebben de oude binnenstad  (stare miasto) wel bekeken en er lekker gegeten. Poznań heb ik ervaren als een zeer ontspannen stad.

Op dinsdag gingen we dus naar Międzyrzecz, dus op naar het busstation. Op het busstation stonden allerlei grote touringcars klaar om passagiers van Poznań naar andere steden in Polen te vervoeren. Wij moesten nog op onze bus wachten.

Daar kwam onze bus!

We stapten in, rekenden af en namen ergens achterin plaats. De bus begon te rijden, door Poznań, Poznań uit en door landelijk gebied dat geel gekleurd was door akkers vol met koolzaad. Het was een aangename busrit met ons en nog drie andere passagiers. De buschauffeur had de radio aan staan waaruit de ene keer een #discopolo-liedje klonk en ineens de Engelstalige versie van Comment Ca Va van The Shorts. Verbaasd keken wij elkaar aan.

Na een lange maar mooie busrit, kwamen we in Międzyrzecz aan. Ik herkende het station, het arbeidsbureau en de kranten- en tijdschriftenkiosk. Ik wist ook zeker dat ik de weg kende, want ik had het jaar voor de vakantie met Google Streetview door Międzyrzecz gewandeld. Het bleek zo te zijn, ik kende er de weg.

Goed, die dinsdag hadden we Międzyrzecz verkend, we gingen ’s avonds naar de hotelkamer om te slapen.

De volgende dag hadden wij besloten om een eindje het buitengebied in te wandelen. Zo wandelden wij het stadje uit en de bossen in, kwamen bij een buurtschap en wandelden via de bossen weer richting Międzyrzecz. Rond 19.00 uur in de avond waren wij weer in Międzyrzecz, gingen iets eten en daarna gingen wij op zoek naar een terrasje.

“Daar! Daar is een terras!” zeiden wij allebei tegelijk en dus liepen wij die richting in. Wij namen plaats. Het was een rustig terras, met slechts twee jongemannen en een oude man met een baard. Wij werden aangekeken, wij waren vreemden op dat terras.

Eén van de twee jongemannen stond op, stelde zich aan ons voor als Matias en wij stelden ons voor. Al snel ontstond er een ontspannen sfeer; mijn beste vriend raakte aan de praat met Matias en Adam en ik zat bij de oude man met baard aan het tafeltje. Hij vertelde mij in het Duits dat hij veertig jaar jager is geweest en dat herhaalde hij keer op keer, terwijl hij de ene Dębowe na de andere dronk. Ik geloof dat wel. Ondertussen ving ik ook flarden op van het gesprek tussen mijn beste vriend en de twee jongemannen. Het bleek dat we terechtgekomen waren op het terras van de supportershonk van een voetbalclub; MKS Orzeł Międzyrzecz.

Ik brak in het gesprek in en zei dat ik ook een Poolse achternaam heb en noemde deze. De ogen van Adam werden groter dan ze al waren. “That’s the same name of our prezes!” Ik bleek dus dezelfde achternaam als de voorzitter van de supportersvereniging van MKS Orzeł Międzyrzecz te hebben. Adam pakte zijn telefoon en mijn beste vriend ging weer in gesprek met Matias.

De oudere man met baard pakte mij ineens beet, waar ik niet zo van houd. “Kommt mit!” zei hij, dus ik liep met hem mee. We liepen van de supportershonk weg, de straat uit, een andere straat in en vervolgens kwamen we bij een steegje. Die liepen we ook in en via een plaats, kwamen we uit bij een bakkerij. In die bakkerij (150 jaar oud, volgens de oude man met baard) kreeg ik een rondleiding en een verhaal te horen. Ook dat de oude man veertig jaar jager is geweest.

Uiteindelijk kwamen we weer terug bij het terras van de supportershonk en werden mijn beste vriend en ik weer herenigd en kon ik hem vertellen van de ervaring die ik zojuist heb gehad.

Als afronding van de avond kregen wij nog een boek over de geschiedenis van voetbalclub MKS Orzeł Międzyrzecz en na een fotosessie gingen wij terug naar het hotel.

Ik heb niets met sport in het algemeen en met voetbal in het bijzonder, maar deze woensdagavond 11 mei 2016 zal ik nooit vergeten.